Halk arasında "deli tütün" olarak bilinen tütünün kurutulup toz haline getirilmesi ve meşe ağacı veya susuz yerlerde yetişen başka bir ağacın külü ile karıştırılmasıyla elde edilir. Kına rengine benzeyen toz halindedir.
Kullanımı:
Ortalama bir çay kaşığı kadar Maraş Otu, alt diş ile dudak arasına yerleştirilir.
15-20 dakika kaldıktan sonra tükürük yoluyla dışarı atılır.
Bazı kişiler tarafından üst dudağa da yerleştirilir.
"Ot atmak" olarak adlandırılan bu eylem, sigara kullanımına benzer bir alışkanlıktır.
Mideye gitme riskini azaltmak için sigara kâğıdına sarılarak da kullanılır.
Yaygınlığı ve Kültürel Önemi:
Kahramanmaraş ve çevresinde oldukça yaygındır.
Gaziantep, Osmaniye, Adana, Adıyaman, Hatay gibi komşu illerde de kullanılır.
Geçmişte özel olarak bakırdan yapılmış "Ot Kutusu" adı verilen kaplarda taşınırdı.
Günümüzde küçük naylon poşetlerde satılmakta ve taşınmaktadır.
Geçmişte dükkânların önünde "iyi ot bulunur", "öküz bağırtan ot bulunur" gibi ifadelerle reklamı yapılırdı.
Evlerde "ot çanağı" adı verilen küllükler bulunurdu.
Tarihçesi Hakkındaki Tartışmalar:
Maraş Otu'nun Fransız işgali sırasında Cezayirli askerlerden öğrenildiği iddiası yanlıştır.
Fransız ordusunda çok az sayıda Kuzey Afrikalı asker bulunuyordu ve Maraşlılarla olumlu bir etkileşimleri olmamıştır.
İngiliz işgali sırasında Hintli askerlerden öğrenilmiş olabileceği düşünülmektedir.
Hindistan'da benzer bir maddenin yaygın olarak kullanıldığı bilinmektedir.
Sağlık Üzerindeki Etkileri:
Maraş Otu'nun insan sağlığına zararları hakkında bilimsel araştırmalar yapılmıştır.
Ağız sağlığına olumsuz etkileri bulunmaktadır.
Bağımlılık yapıcı özelliği vardır.
Maraş Otu, Kahramanmaraş ve çevresinde kültürel bir öneme sahip olsa da, sağlık üzerindeki olumsuz etkileri nedeniyle dikkatli olunması gereken bir maddedir.
