Asmalarla yapılan yetiştiriciliğe de bağcılık adı verilir.
Anadolu bağcılık kültürünün önemli merkezlerinden birisidir. Bağcılık, kuzey
yarım kürede 20 ile 52 kuzey enlemleri ile güney yarım kürede 20 ile 40 güney
enlem dereceleri arasında yapılmaktadır. 37 ile 38 kuzey enlem dereceleri
arasında yer alan Kahramanmaraş ili bağcılık için son derece elverişli iklim ve
toprak şartlarına sahiptir. İlde bağcılık yüzyıllardan beri yapılmaktadır. MÖ
yaklaşık 2300’lü yıllarda Hititlerin tüm Toros Dağları ve civarında
yaşadıkları, Ahır Dağı ve Bertiz bölgesine üzüm bağları dikerek bağcılık
yaptıkları kayıtlarda bulunmaktadır. gleisberg (1938)’e göre Kahramanmaraş
ilinin de içinde bulunduğu Güneydoğu Anadolu Bölgesi yalnız Anadolu’nun değil
dünyanın da en eski bağcılık merkezlerinden biri olarak bilinmektedir. İlin
güneyinde Akdeniz iklimi, kuzeyinde ise sert olmayan kara iklimi görülür. İlin
iklim verilerinin uzun yıllar ortalamalarına bakıldığında: Ortalama sıcaklık,
16.8 °C, en yüksek ortalama sıcaklık 22.8 °C, en düşük ortalama sıcaklık 11.4
°C, ortalama güneşlenme süresi 81.2 saat, aylık ortalama toplam yağış miktarı
732.1 kg/m2 olarak belirlenmiştir. Kış aylarında en düşük sıcaklık -9.6 °C
civarında gerçekleşmiştir.
Tüm bu veriler asmanın bir yerde yetiştirilebilmesi için
ihtiyaç duyduğu verilerle karşılaştırıldığında ilin bağcılık açısından ne kadar
önemli olduğu açıkça ortaya çıkmaktadır. Kahramanmaraş ilinde yaklaşık 30 yıl
önce pek çok köy geçimini bağcılıktan sağlamakta idi. Bu dönemde susuz
koşullarda daha çok Kabarcık ve mahrabaşı üzüm çeşitleri ile “serpene” usulü
(Şekil 1) yetiştiricilikle bağcılık yapılmakta idi.
O dönemde bağlara Floksera zararlısının bulaşması ile tüm
Türkiye genelinde olduğu gibi Kahramanmaraş’ta da bağcılık iyice gerilemiştir.
Ancak son yıllarda il genelinde bağcılığı tekrar canlandırmak için pek çok
proje yürütülmekte, yeni kurulan bağlarda Amerikan asma anaçları üzerine aşılı
yurt dışı ve yurt içi pazarlarda aranan sofralık ve şıralık üzüm çeşitleri
tercih edilmektedir. Bu bağlarda yerden yüksek goble ya da telli terbiye
sistemleri kullanılmakta dolayısıyla üzümlerin toprakla teması önlenmekte ve
sulama damla sulama ile yapılmaktadır. Yöre üzümlerinin hasadı yıllara bağlı
olarak tipik Akdeniz ikliminin görüldüğü güney kısımda genelde temmuz başından
itibaren başlamakta eylül ayı ortalarına kadar devam etmekte, karasal iklimin
görüldüğü kuzey kesimlerde ise ağustos ayından başlayıp ekim sonuna kadar devam
etmektedir. Yetiştirilen üzümler sofralık, şıralık ve kurutmalık olarak
değerlendirilmektedir. Şıralık üzümlerden elde edilen şıralar; gün pekmezi,
kara pekmez, bastık, beyaz sucuk, kara sucuk, samsa, pestil, kırma ve ravanda
gibi değişik şekillerde değerlendirilmektedir.
