Aşiretler, boyun altında ve cemaatin üstünde yer alan topluluklardır; üyeleri güçlü akrabalık bağlarıyla birbirine bağlı, ortak çıkar ve faydayı paylaşan kişilerden meydana gelir. Hayat tarzlarının bir gereği olarak, kış aylarında şehir ve kasabalara yakın yerleşim alanlarında, yaz aylarında ise daha serin yaylalarda konaklarlar. Geçimlerini çoğunlukla hayvancılıkla sağlarlar, kışlaklarında ise temel ihtiyaçlarını karşılamak için tarımla da uğraşırlar.
Aşiretler genel olarak Türkmen ve Yörük olarak ikiye ayrılır. Kızılırmak’ın doğusunda kalanlara Türkmen, batısında kalanlara Yörük denir. Maraş, Elbistan ve çevresinde yaşayan Dulkadirli Türkmenleri için hem Türkmen hem de Yörük tanımlamaları kullanılmaktadır. Dulkadirli Ulusu’na bağlı cemaatlerin idari anlamda en büyük birimi taifedir. 1526 yılında 26, 1580 yılında ise 21 taife kayıtlara geçmiştir. Taifelerin alt birimleri cemaatlerden oluşur.
Anamaslu, diğer adıyla Karacalu, XVI. yüzyılda Dulkadirli Ulusu’na bağlı taifelerden biridir. 1526 yılında 102 cemaat Anamaslu taifesine bağlıyken; 1580 yılında bu sayı 80’e düşmüştür. Bu cemaatlerden bazıları Maraş ve çevresini, bazıları ise Maraş dışındaki diyarları yaylak ve kışlak olarak kullanmıştır.
Anamaslu Taifesi’nin vergi ve nüfus bilgileri de kayıt altına alınmıştır. 1526 yılında toplam vergi nüfusu 2649 hane, 421 mücerred, 28 imam, 15 kethüda, 98 çeri, 1 müderris ve 1 sipahiden oluşurken; 1580 yılında toplam nefer sayısı 5558, 3275 bennak, 2232 mücerred, 12 kethüda, 4 sipahi-sipahizade, 15 imam, 3 pir-i fâni, 3 muhassıl, 1 a’ma, 1 derviş, 2 müderris, 1 ehl-i ilim, 1 duacı, 2 divane, 1 çolak, 1 hatib ve 1 naibü’ş-şer olarak tespit edilmiştir.
Taifenin ödediği vergi miktarı da 1526’da 86.287 akçe iken, 1580’de 139.017 akçeye yükselmiştir. Anamaslu-Karacalu Taifesi, hem nüfus hem de ekonomik katkı açısından Dulkadirli Ulusu’nun önemli bir parçası olarak öne çıkmıştır.
