Ahiler Dede, Ahi Evran, Ahi Babalık ve Ehl-i Sanayi gibi isimlerle anılan bu vakıflar, bölgedeki zanaat ve ticaret hayatının can damarları olmuştur. 1527 tarihli kayıtlarda Ahi Evran adına kaydedilen araziler, bu geleneğin ne kadar köklü olduğunu gösterse de, vakıfla olan bağları tam olarak aydınlatılamamıştır.
17. yüzyılın sonlarına doğru, vakıfların gelirlerindeki artış, Ahilik'in Elbistan'daki canlılığını ve etkisini ortaya koymaktadır. 1689-1694 yılları arasında 360 akçe olan yıllık gelir, 1695'te 1440 akçeye fırlayarak, vakıfların ekonomik gücünü ve faaliyetlerinin genişlediğini işaret eder.
Bu vakıflar, Elbistan'da Ahilik'in sadece bir hatıra değil, yaşayan bir gelenek olduğunu kanıtlar. Vakıfların varlığı, bölgenin zanaat, ticaret ve toplumsal hayatında Ahilik'in oynadığı önemli rolü gözler önüne serer.
