AYRAN PINARI NEREDEDİR?

Pınar, bir süre  ayran  renginde  aktıktan sonra yeniden bir kayanın içerisine girip kaybolmaktadır. Yöre halkı  Ayran  Pınarı’nı  kutsal kabul etmektedir. İnanışa göre Ayran Pınarı, Göksu deresine,  Göksu deresi de Fırat Nehri’ne karışmaktadır. Fırat Nehri ise Kerbela’da  susuz  kalan  Hz. Hüseyin’e  ulaşmaktadır.  Hz. Hüseyin  susuzluğunu  Fırat suyuna  karışan  Ayran  Pınarı suyundan  içerek  gidermektedir. Saniyede 150 lt. akan su ile banyo yapılması halinde birçok hastalıktan korunulacağı inan-cı hâkimdir. Sıtma hastalığına da iyi geldiği düşünülen pınarın fayda sağlaması için güneş doğmadan  önce  yıkanılması gerektiği belirtilmektedir. Ayran Pınarı’nın 20 m. gü-neybatısındaki ağaçlar da ziyaret edilmektedir. Birkaç asırlık olduğu düşünülen iki adet ardıç ağacının etrafı taş duvarla çevrilidir.  Çevrili  alanın  genişliği ise 25 m. kare kadardır. Yayla yolu üzerinde olan Ayran Pınar’ı ve ağaçlar Türkmen aşiretlerinin kurban kesmeden geçmedikleri bir yer konumundadır.  Buraya  ulaşıldığında her aşiret kurban kesmekte ve aile fertleri içerisinde ağaçların olduğu  alanın  kapı  girişinde bulunan taşları öpmektedirler. Ayrıca mayıs ve haziran ayları içerisinde burası yeniden topluca  ziyaret  edilmektedir.  Bu esnada aşağı yukarı her ev bir kurban  kesip  yemekler  yapmakta lokmalar dağıtmaktadır. Mahsullerin bol ve bereketli olması, sürülerinin sağlıklı olması için Allah’a dua ve niyazda bulunulmaktadır. Ziyarette  cuma  akşamları yeşil  ışık  yandığı  ifade  edilmektedir.   Ayranpınarı’nda kimi  zaman  da  uzun  boylu, elinde asasıyla derviş tipli bir kişinin görüldüğü söylenmektedir. Bunun ziyaret yerinin ya-kınlarında mezarı olan bir şehit veya bir veli olduğu inancı hâkimdir. Bazı akşamlar burada duyulan seslerin ise “Kırkların Cem Sesi” olduğu kabul edilmektedir. Ağaçlar, işlerin rast gitmesi, gelecek kaza ve belaların defedilmesi, günahlardan arınma, hastalıklardan  kurtulma  gibi amaçlar için ziyaret edilmektedir. Dileklerinin gerçekleşmesi için  dallarına  çaput  bağlanmaktadır.  Ağaçların  kökleri arasından alınan toprak ise bir bez torbaya konularak eve asılmaktadır

Kaynak : Kahramanmaraş ansiklopedisi