Alıç, meyve, çiçek ve yapraklarında bulunan flavonoidler, vitaminler (özellikle C vitamini), saponin, organik asitler, eter yağı ve şekerler sayesinde uzun yıllardır geleneksel tıpta kullanılmaktadır. Dikenli türleri çit bitkisi olarak değerlendirilebilen alıç, farklı taç ve gövde şekilleri ile süs bitkisi olarak da tercih edilmektedir. Odununun sert yapısı kerestecilikte kullanılmasına olanak sağlarken, yumuşak çekirdekli meyveler için anaç olma potansiyeline sahiptir.
Alıç, derine inen kökleri sayesinde kurak şartlara dayanıklıdır ve erozyon kontrolünde önemli rol oynar. Sık ve dikenli dalları yaban hayatı için korunaklı alan oluştururken, bazı türlerinde meyveler uzun süre dalda kalabilir ve düşse bile doğada uzun süre bozulmadan kalır. Bu özellikleriyle alıç, yaban hayatı için önemli bir besin kaynağıdır.
Peyzaj çalışmalarında tüm alıç türleri kullanılabilir; ancak özellikle çalı formundaki C. monogyna türü, kısa ve sık dikenleri, parlak yaprak ve meyveleri ile peyzaj, refüj ve çit bitkisi olarak öncelikli tercih edilmektedir. Uzun süre dalda kalan meyveleri ve sık dallı yapısı sayesinde orman ağaçlandırma çalışmalarında da alıcın mutlaka değerlendirilmesi önerilmektedir.
Kahramanmaraş’ta yapılan araştırmalarda 10 takson, 8 tür, 2 alt tür ve 3 varyete teşhis edilmiştir. Alıç çeşitliliği bakımından zengin olan Kahramanmaraş’ta, meyve kalite değerleri yüksek tiplerle kurulacak alıç bahçeleri hem şehir hem de ülke ekonomisine katkı sağlayacaktır.
