AHIR DAĞI'NIN COĞRAFİ KONUMU

      Ahır Dağı’nın litolojik özellikleri ve fosil bulguları dikkate alındığında, giderek derinleşen bir  sığ  deniz  ortamın  ürünü olduğu  ve  yarı  pelajik  özelliğe sahip bir ortamda çökeldiği anlaşılmaktadır. Büyük çoğunluğu Eosen-Oligosen’de oluşan dağın yamaç kısımları ise Mi-yosen  yaşlıdır.  Kuzey-güney sıkışma  rejimine  bağlı  olarak ahır dağı kıvrılarak ve şaryajlanarak  yükselmiştir.  Şaryajlanmada Eosen yaşlı birimler, Miyosen yaşlı çökeller üzerine bindirmiştir. Böylece bugünkü Ahır Dağı bindirmesi oluşmuştur.  Bu  bindirme  sonucunda Üngüt,  Tekerek,  Büyükgöz, Kırkgöz,  Kaya  Pınarı,  Yaslı, Çağsak ve Kozludere pınarları oluşmuştur. Ahır Dağı doğudan batıya doğru;  Sakıbaba  Tepesi  (1553 m)  Kıbletaş  Tepesi  (1902  m), Milcan  Tepe  (2301  m),  Hambur Tepe (2044 m), Ulucak Tepe (1816  m)  yükselti  değerlerine sahiptir.  Yukarıda  sıralanan tepeler yükselen eksen kısımlarını oluşturur. Alçalmış eksen kısımları  ise  kapalı  havza  ve çukur sahalardan geçer. Bunlar ise batıdan doğuya doğru Küçükgöl, Eşek Meydanı, Karagöl, Küçüğün  Yurdu,  Yedi  Kuyu, Eğrigöl ve Üçkuyu’dur. Bu oluşumların Genç Alpin dönemine tekabül etmesi nedeniyle Ahır Dağı’nın tepe kısmı ve kapalı  havzaları  henüz  tamamıyla aşınmamıştır.Milcan Tepe, Ahır Dağı antiklinal  ekseni  üzerindeki  en yüksek noktadır. Tepenin vadiye bakan yamaçları oldukça dik olmasına karşın zirve kısımlarında eğim azalarak görünümü yayvanlaşır.  Milcan  Tepe’den Kıbletaş Tepe’ye doğru eğim ve yükselti azalır. Çatal Dağı’nda ise tekrar artar. Milcan Tepe’nin batısında kalan bölüm ise basamaklı bir görünüme sahiptir. Küçükgöl  Polyesi,  kuzey-doğu-güneybatı  uzanımlı  tektonik çöküntü alanıdır. Uzunluğu  1,6  km’dir  genişliği  ise 350-500  m  arasında  değişir. Sınırları batıya doğru daralan biçime sahiptir. Orta Eosen-Üst Oligosen dönemine ait kalkerlerinin  çözünerek  çökelmesiyle  oluşan  polyenin  kuzey  ve güney yamaçları batı ve doğu yamaçlara kıyasla daha diktir. Yamaçlarında zamanla döküntüler  birikmiştir.  Polyenin  or-tasında mevsimlik bir göl olan Küçükgöl bulunur. Gölün de Ahır Dağı Haritası

97rinliği 1-1,25 m’dir. Yaz mevsi-minde  buharlaşma  ve  sızmalara bağlı olarak kurur. Polye tabanının  doğu  kısımlarında eğimin  az  olması  ve  alüvyon varlığı tarım yapılmasına ola-nak sağlar.Diğer bir polye ise Küçükgöl’ün  kuzeydoğusunda  yer alan Karagöl Polyesi’dir. Yay-van sırtlar iki polyeyi birbirinden ayırır. Küçükgöl’den daha büyük olan polye 2 km uzun-lukta ve 500-600 m genişliktedir. Derinliği zaman zaman 3 m’ye kadar çıkar. Oluşumu Kü-çükgöl Polyesi ile benzerdir.Dağın  kalker,  kumtaşı  ve siltten  oluşan  yamaçları  bitki örtüsünün aşınmasıyla birlikte oyuntular  şeklinde  parçalanmıştır. Böylece dağ yamacında birbirine  paralel  kuzey-güney yönlü,  küçük  boyutlu  dereler oluşmuştur.  Doğu  yamaçlar batı yamaca göre, bu derelerle daha sık örülmüştür. Bu nedenden dolayı daha sık bir akarsu ağı  ile  parçalanmıştır.  Miyosen sonu ile Pliosen başından itibaren akarsularca işlenmeye başlayan arazide özellikle kalker  araziler  üzerindeki  faylar boyunca gelişen akarsular ya-taklarını  derinleştirmiştir.  Bunun sonucunda küçük boyutlu kanyon vadiler açığa çıkmıştır. Kırmızı  kahverengi Akdeniz  toprakları  ve  kahverengi orman toprakları ile örtülü olan Ahır Dağı, kızılçam ormanları ile sedirin ardıç ve karaçamla yaptığı  karışımlarla  kaplıdır. Çalışma  sahasında  toplamda 121  adet  endemik  tür  tespit edilmiştir. Endemik türler çoğunlukla 1000 m ve üzerinde yer alan, yağışlı Akdeniz biyoiklim katında rastlanmaktadır. Türkiye’de  yalnızca  iki  yerde kayıtlı bir endemik olan Şekronek (Echinops vaginatus) ile bir başka dar yayılış gösteren endemik tür  Iris kirkwoodii bunlara örnektir.Büyükşehir Kanunu ile mahalle statüsü kazanan 21 adet yerleşmeye ev sahipliği yapan dağda  başlıca  geçim  kaynağı tarım ve hayvancılıktır. Dağın güney yamaçları ise ikincil ko-nut olarak kullanılan bağ evleri ile kaplı durumdadır

Kaynak : Kahramanmaraş ansiklopedisi