Abdullah bin Mustafa, aslen Elbistanlı olup Elbistan’ın Yemliha-zâdeler adıyla bilinen ailesindendir. Tam künyesi Abdullah bin Şâkir bin Mustafa Elbistânî Yemliha-zâde’dir. Yemliha-zâde Mustafa Kâmil Efendi’nin babasıdır. Büyük bir âlim ve şair olan Abdullah bin Mustafa Elbistânî, şiirlerinde Tevfîk ve Şâkir mahlaslarını kullanmıştır. Bu nedenle bazı kaynaklarda Yemliha-zâde Hoca Abdullah Şâkir Efendi veya Tevfîkî olarak da anılmaktadır.
Abdullah bin Mustafa Elbistânî’nin iki önemli eseri vardır: Hilyetü’ş-Şerîfe ve’n-Na’tu’s-Seyyime ve Şerh-i Beyt / Risâlet-i Hilyeti’ş-Şerîfe. İlki, biri Türkçe diğeri Arapça olmak üzere iki yazma eserden oluşur. Hilyetü’ş-Şerîfe ve’n-Na’tu’s-Seyyime, Türkçe manzum-mensur bir hilye olup, Hz. Muhammed (SAV) başta olmak üzere on beş peygamber, dört büyük halife ve bazı sahabelerin hilyelerini içerir. Toplam 24 varaktan oluşan eser, 1210/1795 yılında Kilis İbrahim Efendi Medresesi’nde yazılmıştır. Ancak, kaynaklarda bu eserin gerçekten Abdullah bin Mustafa Elbistânî'ye ait olup olmadığı konusunda kesin bir bilgi bulunmamaktadır. Bu nedenle, Abdullah bin Mustafa Elbistânî’nin müellif mi yoksa müstensih mi olduğu araştırılmalıdır. Bu eserin yazma nüshası Milli Kütüphane TY 3559’da bulunmaktadır.
Diğer eseri olan Şerh-i Beyt/Risâlet-i Hilyeti’ş-Şerîfe ise Arapça olup Hz. Peygamber ve dört büyük halifenin hilyelerini içerir. Toplam 21 varaktan oluşan bu eserin yazma nüshası ise Milli Kütüphane Yz. A 139’da bulunmaktadır. Abdullah bin Mustafa Elbistânî’nin bu eserlerinde Hz. Peygamber’e duyduğu derin sevgi ve saygı açıkça görülmektedir.
